Het glazuren van biscuit (voorwerp van klei na eerste stook) is heel iets anders dan het verven van een voorwerp. Je ziet tijdens het glazuren niet welke textuur en kleur (effecten) je aanbrengt. Als je verschillende glazuren, slibs of oxide-washes aanbrengt moet de keramist de kleuren in zijn gedachten componeren.

Daarbij moet hij/zij rekening houden met dat overlappingen van glazuren niet altijd tot een mengkleur leiden, de dikte van het glazuur invloed heeft op kleur en/of textuur en de applicatie methode (spuiten, overgieten, kwasten, etc.) al dan niet tot gewenste effecten leidt. Om maar een paar variabelen op te noemen. Groot is daarom altijd de teleurstelling als het gedachte experiment niet overeenkomt met het uiteindelijke resultaat.

Eén van de belangrijkste “wildcards” heb ik dan nog niet eens genoemd: de glazuurstook. Om deze te temmen zijn er in de afgelopen 20 jaar veel digitale hulpmiddelen ontwikkeld. De belangrijkste natuurlijk de (computer) ovenbesturing. Toch maakt dit de Segerkegels niet overbodig.