Misschien ben ik er gevoeliger voor geworden, maar ik denk dat ik veel meer mannentranen zie dan vroeger. Het komt niet omdat ik naar reality shows ben gaan kijken. Big Brother, the Voice, Hell’s Kitchen, tranen uitgelokt en in beeld gebracht voor de kijkcijfers, laat ik links liggen. Van waterlanders voor emotionele chantage moet ik ook niets hebben.
Nee, ik bedoel echte tranen, zoals van President Obama , maar dan in de keramiek scène. Keith Brymer Jones bij zijn jurering in The Great Pottery Throw Down, komt in gedachte. Maar er zijn meer keramisten die zich zijn gaan verdiepen in de modernisering van mannelijke emoties.
Worden de jaren 20 de emotionele inhaalslag van de moderne mannelijke keramist?